17 Juni, Mundial Festival Tilburg
KANE @ Festival Mundial
Het is zaterdag 17 juni 2006, Temperatuur een graadje of 26 en ‘the place to be’ voor de doorgewinterde kane-fan is Tilburg. Het Leijpark om precies te zijn; locatie ‘Millenniumstage’, mainstage van Festival Mundial.
Terwijl enige honderden kilometers naar het oosten zich duizenden mensen druk en zorgen maken om ‘het’ mundial, daar meer dan regelmatig 22 duur betaalde voetballers achter een bal aan rennen, vind in Tilburg het Festival Mundial plaats. Een multicultureel samenzijn voor jong en oud met zang en dans en een zeer uitgebreid programma. Inbreng van eigen boden o.a. door Lange Frans & baas B, Intwine en Kane. Dit jaar staat het festival in het teken van ‘Music Beats Poverty’ … poverty … terwijl op het ‘mundial in het oosten’ veel te duur betaalden een zeer matige performance leveren en er dagelijks miljoenen over de bal(k) gaan, mag de muzikale genialiteit van een kleine groep songwriters / componisten weer de wereld gaan verbeteren … het is en blijft een rare wereld waarop we rondlopen.
Oké. Tilburg, Leijpark, Millenniumstage. Als ik arriveer mag ik de laatste klanken van Postmen meemaken en betreur ik het dat ik niet eerder gearriveerd ben. Ik zie een mix van jong en oud, man en vrouw, wit en zwart, groot en klein … een geaccentueerde afspiegeling van onze maatschappij, welke een heerlijke sfeer creëren. Links en rechts voldoende drank- en eettentjes met een gevarieerd aanbod en … ik zie zelfs prullenbakken … kortom; een festival waar aan alles is gedacht.
Postmen weet de aanwezigen los te krijgen en tussen het zingende en dansende publiek zie ik de eerste bekende die-hards … kane-fans van het eerste uur, die een graadje meer of minder gewoon voor lief nemen.
Na Postmen worden alle aanwezigen verblijd met echte Braziliaanse hip-hop, waar om exact 21:21 uur een abrupt einde aan komt. Of de stekker eruit werd getrokken, of dat het een normaal einde van de act was weet ik niet, maar ineens was het stil en tijd om heel voorzichtig een plekje voor aan het podium te bemachtigen.
Terwijl de Kane-crew zijn best doet om het podium zo snel mogelijk op te bouwen, loopt het grasveld voor het Millenniumstage langzaamaan vol. Zeg maar gerust heel vol. Tilburg was voldoende opgewarmd door de wereldse klanken en de heerlijk temperatuur. Het werd tijd om Kane na een aantal jaren van afwezigheid weer te verwelkomen in Tilburg, het werd tijd voor de slotact van de dag.
Tussen het podium en het publiek staan Kane-fan’s (Ico, Laura, Ellen) van het eerste uur, welke ‘bewapend’ met hun telelenzen e.e.a. vastleggen voor het nageslacht. Beroepsmatig of een uit de kluiten gewassen hobby … ze schieten of hun leven ervan afhangt. Helemaal vooraan is het middengedeelte van het veld ‘gereserveerd’ voor de die-hards … (bijna) altijd aanwezig, soms zeik nat, soms rood van het mooie zonnetje, maar altijd goed gemutst en waiting, waiting op wat gaat komen ……
De crew is klaar, Kane wordt aangekondigd en het intro wordt gestart. Met ‘Scream’ als openingsnummer wordt het voor mij nog duidelijker wie om mij heen echt fan is en wie thuis een cd-tje heeft liggen. Verbaasde blikken, vragende ogen en optrekkende schouders verraden hun gradatie. Voor de die-hards voor me is het feest begonnen, er word gesprongen en gezongen en de eerste vonken spattende van het podium … en ik … groupie als ik ben …. hahaha … let it go, let it flow … it’s time to ‘Scream’.
Kane ging los en Kane had er meer dan gewoon zin in. Na een afwezigheid van enige jaren was het net of er veel in te halen was. Het enthousiasme, de energie en het plezier wat de heren op het podium tonen springt over naar het publiek. Kane los & publiek los … it’s party time !!!
Dat de heren de avond van hun leven hadden werd onderstreept door de mededeling van Dinand dat hij dit publiek nodig had op Malieveld … dat hij deze energie en deze vibe nodig heeft op Malieveld … en laten nu velen van ons daar weer first row aanwezig zijn.
Als Dinand tijdens ‘Where do I go’ aan Nico vraagt om “zijn ding” te doen, wij een Lou Reed imitatie te horen krijgen en Dennis zijn lachen echt niet meer kan bedwingen, weet ik het zeker … hier is de grens tussen gewoon een concert / gig afspelen en samen (band en publiek) genieten van muziek en samen muziek maken overschreden … de momenten waarvoor je al die kilometers maakt.
Met een uitgebalanceerde en gevarieerde setlist wordt het mundial- en kane-publiek getrakteerd op één van de betere kane-gigs van de laatste tijd … en dat voor een wereldprijs van 10,= euries.
Als de laatste akkoorden zijn gespeeld stroomt het Leijpark langzaam leeg. Voor het podium staan de ‘souvenir jagers’ en voorzien van mijn traditionele plectrum verlaat ook ik het park. Terwijl ik nog wat te drinken haal kom ik weer terug in de ‘realiteit’. De persoon voor me vraagt om twee biertjes en de uitslagen van de gespeelde voetbalwedstrijden op het WK … mundial hier & mundial daar … sport verbroederd & music beats poverty … het blijft een rare wereld.
Uw reporter John_H
|
