03 Augustus 2005, Pampus Eiland, Amsterdam

03 Augustus 2005, Pampus Eiland, Amsterdam
Eigenlijk begint dit verslag al op dinsdag 26 juli. De tweede dag van de Kaneweek op Radio 538. Ik zit om kwart voor 3 nog op mijn werk als de dj zegt dat we de telefoons in de aanslag moeten houden want dat Kane er zo weer aan komt. Nou dat is dan mooi klote want ik ga zo naar huis en dan mis ik het weer… Nou ja, donderdag en vrijdag ben ik vrij en dan ga ik het wel proberen….
Ik ga om 3 uur naar huis fietsen en maak me niet druk. Maar op het moment dat ik thuis de woonkamer in kom lopen, waar toevallig de radio nog aan staat, wordt Fearless ingestart. Ik grijp toch mijn mobiel en bel. Ik verwacht eigenlijk al veel te laat te zijn, maar de telefoon wordt nadat hij 2 keer is overgegaan opgenomen….. Ik ben er door?!?!?!?! Er wordt me gevraagd waarvoor ik bel. Nou voor Fearless natuurlijk! Voor wat? Ja voor Fearless! O je bedoelt Kane! Ja dat zeg ik! Al snel wordt mijn naam en telefoonnummer genoteerd en wordt me het hemd van het lijf gevraagd. Ik moet maar even bewijzen dat ik een echte Kane-fan ben. Nou is een eigen fansite hebben bewijs genoeg? Kennelijk wel want na nog wat onzinvragen over wie ik het leukste vind, “Ja hallo, het gaat vooral om de muziek hoor!” en vragen over de site word ik in de wacht gezet met de mededeling “Misschien kom je zo wel in de uitzending” Ja nou moeten ze me niet meer misschien gaan zeggen hoor! Ik loop als een idioot door de tuin en de gang te ijsberen. Mijn hart maakt overuren en ik sta te trillen op mijn benen!
En dan hoor ik ineens zowel via de telefoon als via de radio mijn naam roepen! Ik ben in de uitzending! Weer een heel gesprek over Kane en hoeveel fan ik ben. Ik heb geen idee meer wat ik allemaal vertel. Ik wil alleen nog maar de bevestiging dat ik die kaarten heb. En na een gesprek van een aantal minuten komt dat dan ook!!!! Ik heb ze!!!! Weer in de wacht… weer een gesprek met iemand achter de schermen en dan valt mijn telefoon uit! Beltegoed op! NEEEE dat kan niet hoor. Maar gelukkig hebben ze mijn nummer al genoteerd en wordt ik meteen terug gebeld. Nog even verder kletsen en dan is het echt klaar. Meteen Linda bellen. Die heeft me op de radio gehoord en is helemaal door het dolle! Wij gaan naar Pampus!
En dan is het eindelijk 3 augustus. Eerst moet ik nog gewoon een volle dag (nou ja voor mij is tot 3 uur een volle dag) werken. Dan de kids naar opa en oma brengen en om half 5 staat Linda voor de deur. De hele dag ben ik al behoorlijk hyper. En het wordt er niet beter op nu we op weg gaan. In de middag was het hier behoorlijk gaan regenen en ik zag het al helemaal niet meer zitten. Maar het is gelukkig weer droog en de zon komt ook nog door. Laten we hopen dat het zo blijft! Linda wil nog wat boodschappen doen. Er moeten bloemen en champie voor de mannen komen om ze te feliciteren met weer een nummer 1. Dus een half uur later dan gepland zijn we op weg naar Muiden. Het is maar een half uurtje rijden bij mij vandaan gelukkig en om half 6 parkeren we de auto. Om kwart voor 6 zitten we gezellig bij Esther op het terras. We zetten de boel al aardig op stelten. Ik wil nog wat eten en drinken. Opschieten maar. Snel brood met kroketten en een cola bestelt. Veel meer staat er daar niet op de kaart. Nou ja, maagvulling is maagvulling. Natas en Judith komen ook aanlopen en komen er gezellig bij zitten. We waren al druk de boel op stelten aan het zetten, maar dat wordt nu met z’n zessen nog erger! Ik geloof dat ze het niet zo heel erg vinden als wij om half 7 richting meldpunt vertrekken. Daar krijgen we allemaal een bandje om en van de vreselijk strenge controle is niet veel te merken. En dan moeten we wachten. Maar dat zijn we gewend toch. En wat is nou een uurtje wachten voor Kane?!?!?!?!? Helemaal niets toch!
Tijdens het wachten maken we er weer een dolle boel van. Ook San en Mike staan al te wachten en komen er gezellig bij. Veel meer van de vaste kern zijn er niet zo te zien… Hier en daar nog een bekend gezicht maar de meeste mensen zijn ons totaal onbekend. En ze staan daar ook maar gewoon te wachten terwijl wij lol hebben voor 75…. Ik pis af en toe zowat in mijn broek! Eindelijk is het half 8 en gaan we richting de boot. En hoe blijkt die boot te heten??? Anna, hahaha Oke dan! Normaal gesproken willen wij natuurlijk altijd overal als eerste naar binnen, maar deze keer is Linda zo sluw om te bedenken dan als je als laatste die boot op gaat, je als eerste er weer af kan! Het kost ons heel wat moeite om niet te gaan rennen, maar we krijgen het voor elkaar om als laatste de boot op te gaan. Dan gaan we echt weg. Het is maar een kwartiertje varen en al snel komt Pampus in zicht. We maken allemaal al de hele tijd volop foto’s en niemand die er wat van zegt. Dus ook de opmerking in de brief dat fototoestellen niet toegestaan waren……
Ook op de boot gaan we weer aardig los. Maar wat kan het ons schelen? Wij hebben lol! Als we dicht bij Pampus komen zien we de mannen al op het terras zitten. Zwaaien!!!! Zij hebben vast zo iets van… “Nee hè, daar heb je ze…..”hahaha Van de boot af mogen we wat gaan drinken in het “café” Op kosten van Radio 538! Maar wij willen helemaal niet drinken. Wij willen Kane! De mannen zitten ook in hetzelfde café als wij maar in een afgesloten stuk. Ze zitten buiten en veel mensen duiken dan ook het terras op om de mannen te kunnen zien zitten. Wij nemen een strategische plek bij de uitgang in. En als er ons teveel mensen naar buiten gaan lopen gaan wij ook maar eens richting de plaats waar het allemaal gebeuren moet. Echt ver komen we nog niet. De zenuwen beginnen te gieren. En dan naar wat gedrentel zegt iemand van de organisatie erg zacht tegen ons dat we hem maar moeten volgen. Jaaaa! We zijn als eerste binnen!
We zitten allemaal op bankjes in een soort gracht in de bunker die op het eiland staat. Er is dus van buiten af niets te zien van wat er hier gaat gebeuren. Het voelt raar… zitten bij Kane! Nog even wachten en dan moet het gaan beginnen. Het is bijna 9 uur. Maar ja, Kane zou Kane niet zijn als ze niet weer eens te laat zouden beginnen. Maar met een kwartier vertraging komen ze dan toch het “podium” op. Het gaat los! We beginnen met een akoestische versie van STS. Geweldig! Dinand zit de hele avond door behoorlijk op zijn praatstoel. Hij praat veel tussen de nummers door en ook over de nummers. Er is geen setlist en ik weer eerlijk gezegd ook echt niet meer precies wat en in welke volgorde ze gespeelt hebben. Na 3 nummers kreeg het publiek het voor het zeggen en mochten we roepen wat wel wilde horen. Dat had dus niemand verwacht. Enige aanmoediging was nodig. Esther schreeuwt “Let it be” en dat wordt dan ook gespeeld. En zo vliegen we door heel wat verschillende nummers van Kane heen. Ik heb Mother gehoord, Master of the game, Fearless, Hold on to the world, Damn those eyes, en nog meer. En dan nadert het einde. Ze hebben veel meer dan de 40 minuten gespeeld die in de brief stond dat ze zouden spelen. Het was bijna anderhalf uur!!! De afsluiter is “natuurlijk” Rain down. We staan nog net niet OP de banken maar het gaat wel los. Iedereen wordt bedankt. Ook de mensen die buiten liggen met bootjes en dus niets hebben kunnen zien en waarvan ik niet weet of ze ook wat hebben kunnen horen. De mannen gaan af en wij worden eigenlijk meteen terug naar de boot gestuurd. Nou ja we mogen net nog even plassen….
Op de boot terug krijgen de prijswinnaars hun pakket met prijzen. Een single (de gewone versie, ben ik even blij dat ik toch maar alvast de luxe uitvoering inclusief bootleg had gehaald), een gesigneerd album met ook de handtekeningen van Nico en Manuel!, een keycord van Kane en een t-shirt. Niet zoals beloofd een Fearless shirt, maar gewoon allemaal een ander oud shirt uit de collectie die er nog lag….. Ik heb een blauw hemdje met barcode op de voorkant te pakken. Beetje kort zo’n hemdje voor mij… maar ja, je mag een geven paard niet in de bek kijken… De mannen komen de boot uitzwaaien en die helt dan ook gevaarlijk ver over richting de steiger! Ik voel me er niet helemaal lekker bij, maar het gaat goed…. Op de boot terug zijn we een stuk rustiger als op de heenweg. Oke echt rustig ku je ook niet zeggen, maar rustiger. Ik ben behoorlijk onder de indruk weer! We hebben nog geen kans gehad om de mannen hun bloemen en champie te geven en we besluiten met de hele groep te wachten tot ze van hun boot komen. Het duurt behoorlijk lang. Maar wij vermaken ons wel in de tussentijd hoor. De chips komen tevoorschijn en we hebben meer dan genoeg gesprekstof. En dan komen de mannen ook van het eiland af aan. Veel tijd hebben ze niet. Iedereen wil naar huis. Maar even een handtekening en een foto…. Oke dan. Wij geven onze bloemen af en de champie. Het was eigenlijk de bedoeling om die gezamenlijk soldaat de maken, maar oke…. De mannen gaan er vandoor en ook wij taaien af. Deze keer is het maar een klein stukje rijden. Onderweg op de radio horen we een mede Pampusgangster vertellen dat ze een wereld avond heeft gehad. Nou wij ook!