Back to menu

Meteen naar de foto's

Rock Ternat We hebben er weken naar uitgekeken, maar nu was het dan eindelijk zover. Vandaag mochten we naar België afreizen om voor de allerlaatste keer dit jaar Kane live in actie te zien. Mijn wekker ging al heel vroeg en ook die van Linda stond op een tijd midden in de nacht. Om kwart over 6 (ja echt waar!) strompelde ik mijn bed uit. Maar al snel was ik helemaal wakker! Vandaag KANE! Mijn tas stond al klaar, maar alles werd nog even voor de zekerheid gecheckt. Heb ik alles, ja, dan ben ik er klaar voor! Linda belt dat ze bij de Velsertunnel is….. Ok die is ook bijna hier. Om 8 uur staat ze voor de deur en kunnen weg op weg naar het station waar we Marian op zullen pikken. En om half negen zitten we op de snelweg naar Belgie. Ternat here we come! De reis gaat voorspoedig. Voor we het weten hebben wen Nederland achter ons gelaten en rijden we richting Antwerpen. Ook daar hebben we geen problemen met de ringweg of files zoals de vorige keer toen we naar Leuven gingen. We kletsen gezellig wat af en hebben Kane op staan. Dan komen we bij Brussel….. en ja hoor het moet een keer gebeuren…. We rijden natuurlijk fout. Hevige discussie…moeten we nou die afslag wel of niet. Volgens de routebeschrijving moet er veel meer op het bord staan dan wat er in werkelijkheid op staat. Nou ja dan volgen we de ring nog maar even. We bellen Peter van de organisatie met de vraag of hij ons kan helpen. Ja we moeten terug. We stoppen bij een tankstation en daar vragen we nog even aanwijzingen. Een hele aardige medewerker helpt ons de goede kant op en wenst ons veel plezier. Nou plezier hebben we al! Maar nu gaan e dan echt de goede kant op en een kwartier later nemen we de afslag Ternat. We zijn er! We parkeren de auto en worden opgehaald door de organisatie. Het terrein is nog niet open, maar wij mogen vast mee naar binnen. Via de artiesteningang! Ok dan…. Hier komen de mannen dus straks ook naar binnen. Er moet even wat administratie worden afgehandeld met betrekking tot de kaartverkoop. Dus staan we bij de kleedkamers even te wachten. Natuurlijk moeten we even kijken welke kleedkamer de mannen straks gaan gebruiken. En daar moet ook een foto van gemaakt…. Slaat nergens op, want de mannen zijn om deze tijd waarschijnlijk nog lang niet uit Nederland vertrokken. Dan gaan we verder en mogen we over het podium,, waar nog druk gebouwd wordt en waar de mannen van Silverene de boel aan het opzetten zijn, de zaal in. Wel kicken is dat, om zo even over dat podium te lopen. We krijgen ons toegangsbandje en zoeken een goed plaatsje voor het hek. Het wachten kan beginnen. Maar wij vermaken ons ondertussen prima. Vanaf het podium worden we een beetje vreemd aangekeken door de zanger van Silverene. Maar hij vind het geloof ik wel leuk als wij keihard mee staan zingen, springen en dansen als zij de soundcheck aan het doen zijn en “Go your one way” van Fleedwood Mac spelen. Marian kijkt een beetje verbaast dat wij dat nummer kennen. Het komt haar ook wel vaag bekend voor, maar waar kent ze het nou ook weer van….. We worden even gevraagd een hek mee te helpen sjouwen. Nou geen probleem hoor, dan voelen we ons niet zo nutteloos zitten wachten, maar veel meer is er voor ons eigenlijk niet te doen. We verkennen het terrein een beetje en kletsen heel wat af. Dan komen de eerste bezoekers binnen. Wij verwachtte een horde Kanefans of minstens Zornikfans die binnen komen rennen. Maar alles gaat eigenlijk heel rustig. Silverene begint al snel te spelen en ik moet zeggen dat het heel goed klonk! Best te pruimen hoor! We hebben gezellig mee gesprongen en gedanst. En “Go your one way” weer uit volle borst meegeblerd. Linda kon het alleen niet na laten om nog even keihard: Broek uit te schreeuwen om vervolgens met een rood hoofd naar beneden te duiken.. De bands die daarna komen konden mij niet echt heel erg bekoren. Flip Kouwlier was nog wel grappig al had ik er geen flauw benul van waar die man het allemaal over had. Daarvoor moet je kennelijk echt een Belg zijn. Bij Orishas hebben we helemaal in een deuk gelegen omdat de gulp van een van de zangers open stond en hij het totaal niet door had! En bij Sparta hadden we het even helemaal gehad. Wat een herrie. Gelukkig hadden we oordoppen mee en was het leed te overzien. Maar een groot deel van dat optreden hebben we op de grond tegen het hek gezeten. We moesten nog wel wat energie over hebben voor wat komen ging! Eindelijk, eindelijk werd het podium omgebouwd voor Kane! Van de stand van Ikea hadden we een handje ballonnen meegenomen en die hebben we opgeblazen en van felicitaties voor Martijn voorzien. En toen was het eindelijk, voor de laatste keer dit jaar, zo ver! Dinand kwam op en zette “Way down inside” in. Wat blijft dat een kippenvel nummer! De rest van de mannen kwam er bij en het volgende nummer was “Mother”. We sloegen onze ballonnen het podium op, waarop Dinand er één opraapte en aan Martijn liet zien. Missie geslaagd! Het optreden vloog voorbij. “Let it be” werd weer aan André Hazes opgedragen. Veel te snel kwam het einde in zicht! We mochten nog even lekker springen en dansen op “Rain down” tijdens een sliding verklote Dinand ook nog even zijn spijkerbroek hahaha en als laatste speelde ze “Dam those eyes”. En toen was het echt helemaal voorbij voor dit jaar. Want Portugal zit er gewoon echt niet in jammer genoeg. Omdat de kaartverkoop voor Nederland via all-kane was gegaan mochten we van de organisatie na afloop van het optreden mee backstage. Dus pakte we razend snel onze spullen bij elkaar en zo snel als we konden gingen we naar de zijkant van het podium. We waren zo snel dat de mannen zelf nog maar amper backstage waren. Dinand werd even opgehouden voor het maken van een foto waardoor ik de kans kreeg om hem even te vertellen dat het goed was toen hij voorbij kwam lopen. Hij lachte en bedankte. We hebben toen rustig gewacht tot de mannen weer uit de kleedkamer tevoorschijn kwamen. Met allemaal hebben we een gezellig praatje gemaakt. Dion bevestigde zijn vertrek naar Intwine, al keek hij wel even verbaasd dat wij dat al zo snel wisten. Ook met Martijn, die we natuurlijk even hebben gefeliciteerd met zijn verjaardag en met nog een aantal hebben toegezongen, hebben we gezellig staan kletsen. Ook Dinand en Dennis namen alle tijd om te vertellen over de komende tijd, grapjes te maken en handtekeningen op de backstage kaart te zetten. Na een uurtje gingen de mannen naar de uitgang en ook wij gingen onze spullen pakken om er van door te gaan. Ik heb nog wel even de poster van het festival die in de Kane kleedkamer ging meegegapt. We werden terug gebracht naar onze auto en reden achter de Kane vrachtwagen aan. Omdat we inmiddels wel een beetje (boel) melig aan het worden waren na zo’n lange dag moet de bestuurder wel gedacht hebben dat ze in België wel een hele rare manier van verkeerscontrole hebben. Linda probeerde namelijk een foto van de vrachtwagen te maken vanuit de auto. En ze bleef maar flitsen…… Terug bij de auto konden we aan de terugreis naar Nederland beginnen. Al snel zitten we op de snelweg. Na een tijdje flitst er een Nederlandse auto voorbij. Was dat de auto van Martijn? Nou ja die rijdt veel te hard! Kunnen we nooit bijhouden. Eigenlijk moesten we alledrie vreselijk nodig naar de wc. Dus zijn we gestopt bij het eerste tankstation dat we tegen kwamen. Als een stel dollen rende we naar binnen meteen op de wc’s af. Horen we achter ons iemand roepen…”Gaat het,dames?” “Alles in orde” In eerste instantie lopen we nog gewoon door zonder we omkijken. We denken namelijk eerst dat het de man achter de kassa is die naar ons roept, maar we moeten ook zo nodig naar de wc….. En dan blijkt het Martijn te zijn die bij de kassa staat…….Whoewa!!!! JIJ HIER????? Maar soms roepen de lichamelijke ongemakken zo hard dat je ze niet lukt negeren dus we hadden maar heel even tijd voor Martijn voor we door rende naar de wc’s. Daar kregen we natuurlijk een lachstuip! Wie verwacht dat nou, om Martijn tegen te komen bij een Belgisch tankstation. Bij het naar buiten lopen komen we ook Nico tegen en staan met hem even te kletsen. Martijn die al naar de auto gelopen was komt ook nog even terug. Dus staan we daar weer even te kletsen. Midden voor de ingang….Moet kunnen toch. Wij waarschuwen ze dat ze niet te hard moeten rijden en krijgen zelf de waarschuwing dat we niet te veel moeten kletsen waardoor we te zacht gaan. En dan gaan we terug naar de auto’s. Eigenlijk moeten we nog even een cup a soupje hebben. En daarna vervolgen we onze weg. Voor we het weten zijn we terug in Nederland. Het zit er op! We zullen 7 a 8 maanden moeten wachten…… Kunnen we dat we aan?