Back to menu

Meteen naar de foto's

Kane in Druten Sinds eind 2003 heb ik het helemaal te pakken. Ik heb Kane in korte tijd twee keer achter elkaar gezien en ik wil meer. Het virus dat al lange tijd latent aanwezig was is toch echt tot een uitbarsting gekomen. Een virus dat zich tijdens bevrijdingspop 2002 in Haarlem heeft genesteld….. Maar na die tijd nooit meer de tijd om concerten te gaan bezoeken. Teveel andere verplichtingen. Maar op een bepaald moment ontdek je dat je meer wil dan alleen maar verplichtingen. Ik wil ook nog lol maken al ben ik dan geen 18 meer! Ik begin steeds meer op internet te zoeken naar info en de cd’s zijn de speler nu echt niet meer uit te krijgen. Zo kom ik natuurlijk ook de geplande gigs voor 2004 tegen. De eerste is Druten….. wel een eind weg, zal ik, zal ik niet….. Ik twijfel in eerste instantie lang om een kaartje te gaan halen, want er wil niemand mee. Ronald heeft er nu twee in korte tijd gezien en heeft er even genoeg van en verder in mijn omgeving is er niemand die zin heeft om mee te gaan. Ik besluit een kaartje voor mij alleen te halen en te gaan. Bij het GWK krijg ik echter te horen dat het uitverkocht is………. Marktplaats dan maar, maar daar zijn de prijzen behoorlijk omhoog gegaan. Ik baal er van maar wil toch. Heb contact met een verkoper, maar het ophalen van het kaartje is een probleem. Hij woont te ver weg en ik durf het niet aan geld over te maken en het dan via de post te laten komen….. Dan zie ik terwijl ik op mijn werk zit te surfen een berichtje op een van de site’s staan dat er nog een paar kaarten via de officiële weg te krijgen zijn. Ik laat mijn werk liggen en sprint naar de GWK (gelukkig vlak bij mijn werk). Kom daar als een dolle binnen en heb geluk. Er is nog een kaartje voor mij! Yes, ik ga toch….. De dag van het concert ben ik vroeg wakker en erg uit mijn doen. Ik ben eerlijk gezegd niet zo’n held in dingen alleen ondernemen en autorijden is niet mijn hobby. Haarlem-Druten is dus voor mij een overwinning. Ik loop lange tijd doelloos door mijn huis te struinen en besluit dan maar weg te gaan, hier word het toch niets meer met mij. Ronald vindt het belachelijk vroeg, maar goed, om half drie ben ik onderweg naar Druten, Kane keihard uit de autoradio. De reis gaat heel makkelijk. Waarom heb ik toch zo’n hekel aan autorijden? In Druten rij ik in eerste instantie verkeerd, maar al snel heb ik de Maas en Waashal gevonden. De parkeerplaats is nog bijna leeg…… Voor een hek staan een paar mensen te wachten. Ik pak mijn spullen bij elkaar en ga er maar op af. Voelt wel raar hoor, zo alleen. Ik herken Axel van de foto die ik op zijn site heb zien staan. Verder ken ik niemand….. Maar al snel wordt er gezellig gekletst en heb ik niet meer het gevoel dat ik alleen ben. Het wordt drukker en drukker. Er worden patat bestellingen opgenomen en “waar vind ik een WC” expedities op touw gezet. Alles gaat heel gemoedelijk. Alleen de mensen van de beveiliging zijn vreselijk zenuwachtig…… Het lijkt wel of ze een stel voetbalvandalen verwachten. Dan komt er ineens een busje aanrijden dat door een politieauto begeleidt word. Daar zijn de mannen! We moeten allemaal aan de kant om het busje door te laten. Ok, geen probleem. Dinand schiet uit het busje razendsnel naar binnen, Martijn en Dennis zwaaien nog wel ff naar de joelende menigte. En dan mogen we weer verder met wachten….. De beveiligingsmensen beginnen met allerlei dranghekken te slepen. Er worden poortjes gemaakt om iedereen stuk voor stuk binnen te laten….. wat een gedoe zeg….. Eindelijk gaan de hekken open. Dat is even een heel heftig moment. Iedereen dringt naar voren en als je dus de mazzel hebt vooraan te staan, heb je het even heel slecht. Ik heb die mazzel en wordt dus bijna geplet. Eindelijk ben ik het hek door. Ik denk nog, ik ga niet rennen, maar iedereen rent als een idioot naar de ingang van de hal en dus ik ga ook maar mee rennen…… Binnen vind ik een prima plekje voor Dennis. Ik sta helemaal vooraan! Het duwen en trekken duurt nog even voort. We wachten weer een hele tijd en dan begint het voorprogramma. Daar ga ik geen worden aan vuil maken, behalve dan te zeggen dat het helemaal niets was! Als die herrie eindelijk afgelopen is (het leek wel of ze het podium nooit af zouden gaan), moeten we nog meer wachten tot het podium helemaal klaar is voor Kane. Maar dan is het eindelijk zo ver! Dinand komt het podium op en de zaal barst uit elkaar! Er barst een applaus los waar iedereen de rillingen van moet hebben gekregen. En dan begint Dinand alleen te spelen………kippenvel! De andere mannen komen ook op en een geweldige show kwam op gang. Een show waar de emoties van af sprongen. Ik heb de hele avond met verwondering naar Dinand gekeken. Wat een respect heeft die man in mijn ogen verdient! Dat hij dit kan! Maar er was niet alleen heel veel emotie er was ook feest. Iedereen ging helemaal los! Er was echt een wisselwerking tussen de zaal en de mannen op het podium! Veel te snel naar mijn zin zat het er al weer op……… Ik had helemaal geen zin om al naar huis te gaan. Dus ik bleef nog maar even buiten rondhangen, en met mij een flink aantal anderen. Ik kon het niet laten een pet en een shirt te scoren. Buiten was het heel gezellig. Er liep een cameraploeg rond die iedereen die niet wegdook een microfoon onder de neus duwde. Daar hebben we ons wel mee vermaakt! Ik kwam buiten ook de mensen weer tegen waar ik in de rij mee had staan kletsen voor het concert. Dus met hen heb ik gezellig na staan praten Ik was ze in het gedrang met het naar binnen gaan kwijt geraakt en kwam toen in een hele club voor mij onbekenden, maar duidelijk die-hards, terecht. Weer werd er een cordon van dranghekken geplaatst bij het busje waar veel mensen stonden te wachten. Ik kon het niet laten…… ik bleef ook wachten. Waarom geen idee. Gewoon om de sfeer vast te houden. Na wat een eeuwigheid leek kwamen de mannen een voor een naar buiten. Ze namen de tijd voor een praatje en een handtekening. Dus ook ik wilde er nu een hebben, maar waarop en waarmee. Geen pen en papier bij me…… Alleen een concertkaartje….. Nou daar kan ook een handtekening op toch. En pennen waren er in overvloed bij andere fans. Ik baalde er alleen verschrikkelijk van dat ik mijn fotocamera niet meegenomen had…… Uiteindelijk heb ik van Dennis, Martijn en Dinand een handtekening weten te scoren en me bij Martijn onsterfelijk belachelijk gemaakt door te roepen dat hij wel met mij mee terug mocht rijden naar Haarlem………was een grapje Martijn, dacht heus niet dat je dat zou doen hoor! En toen zat het er echt op. Weer terug in de auto. Kane keihard aan! Een nachtelijke reis is nog nooit zo snel gegaan. Dit smaakte naar meer…………veel meer! Groetjes Anna